Μπορεί να θυμάσαι μια στιγμή από την παιδική σου ηλικία — ή ίσως περισσότερες από μία — κατά την οποία ήσουν απλώς ο εαυτός σου. Μπορεί να χόρευες, να μιλούσες δυνατά, να έκλαιγες, να θύμωνες, να έκανες μια ζημιά ή να εξέφραζες αυθόρμητα κάτι που ένιωθες.
Και τότε, ένας σημαντικός για σένα άνθρωπος μπορεί να είπε μια φράση, να σου έριξε ένα βλέμμα ή να έκανε μια χειρονομία που σε έκανε να σταματήσεις.
Ίσως εκείνη τη στιγμή να ένιωσες, με έναν τρόπο που δεν μπορούσες ακόμη να εξηγήσεις, πως κάτι από αυτό που ήσουν δεν ήταν αποδεκτό. Πως έπρεπε να είσαι πιο ήσυχη, πιο δυνατή, λιγότερο ευαίσθητη, λιγότερο αυθόρμητη. Πως κάποια πλευρά σου έπρεπε να κρυφτεί.
Μπορεί να ήταν μία μόνο στιγμή. Μπορεί να ήταν πολλές, επαναλαμβανόμενες στιγμές, που σταδιακά διαμόρφωσαν ένα μήνυμα μέσα σου: «Μην είσαι έτσι», «Μην το δείχνεις», «Μην κάνεις λάθος», «Πρέπει να είσαι αλλιώς».
Κάπως έτσι, με τον χρόνο, μπορεί να αρχίσει να διαμορφώνεται μια εσωτερική φωνή που συνεχίζει να μας συνοδεύει. Μια φωνή που μας κρίνει, μας διορθώνει, μας υπενθυμίζει τι επιτρέπεται και τι όχι, πώς πρέπει να είμαστε και πώς δεν πρέπει.
Για κάποιους ανθρώπους αυτή η φωνή μπορεί να έχει γίνει τόσο οικεία, ώστε να μοιάζει αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού τους. Ίσως κάποτε να τους βοήθησε να προσαρμοστούν, να προστατευτούν ή να ανήκουν. Για άλλους, μπορεί να έχει γίνει ιδιαίτερα αυστηρή και δυσβάσταχτη· μια παρουσία που περιορίζει, φοβίζει ή δεν αφήνει εύκολα χώρο για αυθορμητισμό και αποδοχή.
Όποια κι αν είναι η σχέση σου με αυτή τη φωνή, αξίζει να θυμάσαι πως δεν χρειάζεται να την αντιμετωπίζεις μόνο μέσα από τη σύγκρουση μαζί της. Μπορείς, σταδιακά, να αρχίσεις να την παρατηρείς, να εξερευνάς από πού προέρχεται, τι προσπαθεί να σου πει και τι χρειάζεσαι εσύ σήμερα.
Στη θεραπεία μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου αυτή η φωνή θα μπορεί να ακουστεί χωρίς να χρειάζεται να σε καθορίζει. Μπορούμε μαζί να την ακούσουμε, να την εξερευνήσουμε, να την αντέξουμε και να κάνουμε ό,τι χρειαστεί προκειμένου να μπορέσεις να προχωρήσεις.